Zachęcamy do kontaktu!
Dowiedz się, jak nieszczelne słupki balustrad mogą prowadzić do zalań tarasu i kiedy ich mocowanie wymaga naprawy.
Odbiór techniczny tarasów i balkonów to kluczowy moment procesu inwestycyjnego. Podstawowym zadaniem poprawnie wykonanego tarasu jest skuteczne odprowadzenie wody oraz ochrona wnętrza budynku przed wilgocią. Kluczowym zagrożeniem dla szczelności układu są wszelkie przerwania ciągłości warstw izolacji przeciwwodnych. Wśród najbardziej problematycznych detali wykonawczych znajduje się montaż słupków balustrad tarasowych. Niewłaściwe osadzenie tych elementów, szczególnie przy przechodzeniu przez powłoki blacharskie i izolacyjne, otwiera bezpośrednią drogę do niekontrolowanego wnikania wody w strukturę. Skutkuje to głęboką destrukcją układu podłogowego, przenikaniem wilgoci w dół i niezwykle kosztownymi remontami.
Balustrady stanowią niezbędny element zapewniający bezpieczeństwo, jednak sposób ich zamocowania decyduje o trwałości całej konstrukcji. Największe ryzyko nieszczelności pojawia się w sytuacji, gdy podstawa słupka ogrodzenia jest mocowana bezpośrednio od góry, poprzez poziome powierzchnie opierzenia blacharskiego stanowiącego element izolacji. Otwory wykonywane w blachach na śruby kotwiące służące do ustabilizowania balustrady stanowią miejsca, przez które woda opadowa z łatwością wcieka pod blacharkę i dalej pod powłoki hydroizolacyjne. Zagrożenie to potęguje możliwość występowania lokalnych zastoin wody w rejonie podstawy słupka, zwłaszcza przy braku odpowiednich spadków. Spływająca woda bez przeszkód penetruje otwory montażowe, co prowadzi do permanentnego zawilgocenia jastrychów i odspajania okładzin.
Planowanie detali mocowania balustrady powinno odbywać się na wczesnym etapie projektowania. Poprawnym rozwiązaniem, całkowicie eliminującym konieczność dziurawienia poziomych płaszczyzn izolacyjnych, jest mocowanie słupków z boku płyty tarasowej. Taki montaż wymaga zastosowania elementów o specjalnie załamanym ukształtowaniu podstawy, co pociąga za sobą wyższe nakłady i koszty wykonania. Z uwagi na ewentualne ograniczenie szerokości ciągu komunikacyjnego w wąskich przestrzeniach oraz chęć redukcji bezpośrednich kosztów w początkowej fazie inwestycji, nagminnie podejmuje się decyzję o zastosowaniu tańszego, wierzchowego mocowania (od góry).
Parametr weryfikacyjny Mocowanie wierzchowe (od góry) Mocowanie czołowe (z boku płyty) Koszty bazowe robót Niższe (proste ukształtowanie) Wyższe (skomplikowana podstawa) Ryzyko przerwania izolacji Bardzo wysokie (przebicie blacharki) Znikome (ciągłość izolacji zachowana) Technologia uszczelnień Rygorystyczna (sprężanie uszczelek) Standardowa
Wdrożenie mocowania od góry zmusza wykonawcę do zastosowania skutecznie działających zabezpieczeń uszczelniających. W celu zablokowania przepływu wody między podstawą słupka a blachą, należy zaprojektować i precyzyjnie wbudować rozprężne uszczelki z impregnowanej pianki poliuretanowej. Samo fizyczne umieszczenie taśmy rozprężnej nie gwarantuje jeszcze sukcesu. Fundamentalnym warunkiem uzyskania pełnej wodoszczelności jest poprawne i kontrolowane ściśnięcie poliuretanowej uszczelki rozprężnej. Musi ona zostać sprężona pod podstawą do poziomu zaledwie około 1/4 swojej nominalnej grubości, która jest określana w stanie jej swobodnego rozprężenia.
Wpływ stopnia ściśnięcia uszczelki poliuretanowej na wodoszczelnośćPoprawny dobór produktu uszczelniającego wymaga ścisłej znajomości geometrii całego połączenia. Należy w dokumentacji technicznej określić oczekiwaną szerokość szczeliny docelowej, aby móc odpowiednio dopasować grubość uszczelki. Niedotrzymanie ścisłego rygoru właściwego sprężania uszczelki w styku jest bezpośrednią i najważniejszą przyczyną powstawania miejsc nieszczelności i migracji wody. Woda wciekająca swobodnie pod niedostatecznie ściśniętą piankę dewastuje ukryte struktury podłogowe. Próby doraźnego ratowania nieszczelnego styku za pomocą popularnych fug z mas plastycznych, na przykład akrylu lub silikonu, nie gwarantują absolutnie żadnej długotrwałej ochrony przeciwwodnej i są traktowane jako rażąco niezgodne z wymogami trwałej wiedzy budowlanej.
Odbiór elementów balustradowych na tarasach wymaga sprawdzenia wszystkich detali izolacyjnych. Mocowanie słupków od góry wymusza przebijanie kluczowych powłok blacharskich opierzeń. W miejscach takich przebić należy bezwzględnie weryfikować poprawność i rygorystyczny stopień ściśnięcia uszczelek rozprężnych. Brak wymaganego sprężenia pianki stanowi ewidentną usterkę wykonawczą, która prowadzi ostatecznie do rozbiórki drogich okładzin, wymiany zawilgoconych warstw nośnych oraz potężnych nakładów odtworzeniowych.
Oceń artykuł:
Ustawienia plików cookie
Państwa dane osobowe mogą być używane do personalizacji reklam.